Team Blommaert - Team For Future

Hallo,

Gisteren sloot Xavier zijn seizoen af met een 1500m in 3'56"16.
Dit was meteen zijn 2e beste tijd dit seizoen. Xavier werd goed gehaast door Ruben Van Praet en Thomas Rottiers.
Hij werd luidskeels aangemoedigd door teammaatjes Katrijn VDR en Bart Humblé!

Eerder sloot diezelfde Bart Humblé zijn seizoen af met een 1000m in 2'35. Hij was hier niet ontevreden mee,
maar kijkt uit naar het winterseizoen.

Gieljan Baete sluit dit weekend af op de gouden 800m te Lebbeke.

Stijn Lintermans is ook terug actief bezig na 2 maand inactiviteit:

www.lintermans.be

Flanderscup Kessel-Lo zaterdag 12/08/2011

Ward vertrok aanvankelijk traag, geen van alle deelnemers wou lopen. Het was dan ook een
titelgevecht. Na 1000m besloot Ward het tempo op te drijven. De passage gebeurde immers maar
in 3'12. Maar Biebaut, die uiteindelijk 2e werd, nam telkens voorsprong in de beek.
De laatste 600m besloot Ward nogmaals het tempo te verhogen.

Heel wat karakter was nodig, want Ward liep een achterstand van 15m opnieuw dicht.
De laatste 450m ging Ward dan maar voluit, een juiste tactische keuze zo bleek.

Hij sloeg een kloof van 20m en nam de zege.
Ward is erg tevreden met zijn 3e titel van het seizoen. (eerder PK 1500m, en PK 2000m steeple)

Wat we niet verwachtte gebeurde dan toch... Onze Stijn heeft zijn weg naar het internet gevonden.
Neem snel een kijkje op www.stijngarain.weebly.com 

Zaterdag loopt hij laatste wedstrijd van het seizoen, nl. een 3000m.

Nog heel wat ploegmaten lopen zaterdag, waaronder Katrijn die met was hazen naar
een snelle 5000m werkt!

EMC redt EK deelname Stijn Garain

Wat op zaterdag 7 mei een bijna-certitude leek, lag op dinsdag 10 mei weer heel wat verder verwijderd. Plaatste ik me op zaterdag nog voor het EK beloften, dan liep ik nauwelijks drie dagen later weer een verdomde spierscheur op. Een souplessetraining, gepland om de stijfheid uit de kuiten te lopen, mondde uit in een pijnlijke rechterkuit. Een gevoel dat ik jammer genoeg ken! Daags nadien maakte dokter-radioloog Mondet tijd vrij om mijn vermoeden te beamen. Verdict: een scheur in de rechterkuit of zoals dokters het wetenschappelijk omschrijven: in het distaal derde van de spierbuik van de mediale gastrocnemius wordt een lengtescheurtje gezien van 31,9 mm op een dikte van 3,9 mm en een breedte van 13,4 mm.

Zoals ik al zei is dit een blessure die me niet vreemd is. Reeds 4 x (!) hield dergelijke hardnekkige blessure aan de rechterkuit me aan de kant. Het laatste jaar heb ik 3 x dergelijke blessures opgelopen.

Op het ogenblik dat het tot me doordrong welke revalidatie me te wachten stond brak het angstzweet me uit. Rusten ( minstens 2-3 weken?), herstellopen (opnieuw 2-3 weken?) en dan hopelijk beginnen denken aan conditieopbouw. Waar ik een doel van maakte leek plots geen doel meer te kunnen zijn. In het beste geval zou ik kunnen deelnemen aan het EK 10000 m maar met welke conditie?

Gelukkig liet Stijn Lintermans de moed niet zakken en hij toverde wonderwel 2 dagen later een in mijn stoutste dromen niet te verbeelden revalidatiemogelijkheid  uit zijn mouw: een bezoek aan het ‘Medical Instruments Research Department’ of kortweg EMC op de universitaire campus te Diepenbeek. Wat iedereen wel kent maakte EMC tot een medisch gecontroleerd systeem.  Op welk principe heeft men verder gebouwd?

Wat vrijwel iedereen met ijs doet, doet EMC op een gecontroleerde, nauwkeurig en instelbare temperatuur. Koelen doen we bij letsels, scheuren, kneuzingen … Maar ook verwarmen kan in sommige gevallen aan de orde zijn.

Ik zal proberen mijn ervaringen bij deze toppers kenbaar te maken,  al ben ik geen expert in het medisch vakjargon. 

Toppers, dat zijn ze!

Mijn bezoek startte met een uitzonderlijk onderzoek van de kuit. De probleemzone kon juist gelokaliseerd worden met grote precisie. Resultaat een juiste diagnose die  hetzelfde probleem aantoonde, een scheurtje in de rechterkuit!

Koenraad Kunnen, geassisteerd door Gunther Cloosen raadde me aan gedurende 30’ tot 45’ een voor mij nu al "magisch" toestel te gebruiken. Magisch toestel? Het principe lijkt eenvoudig maar er ging/gaat heel wat wetenschappelijk hoogtechnologisch onderzoek aan vooraf.

Het toestel waarover ik het heb is een mobiel medisch systeem om gekwetst weefsel af koelen.

Na de toepassing trokken we huiswaarts (ja hoor, we. Pieter Vierendeels vergezelde me immers naar het verre Diepenbeek). Tijdens de lange weg naar huis  trachtten we de overdonderende samenkomst en de vele info te plaatsen en te verwerken. Toch rezen er nog steeds vele vragen en onzekerheden richting het Europees Kampioenschap. Deze vragen toen al de wereld uit helpen leek ons niet mogelijk.

Daags na mijn bezoek kreeg ik van Koenraad en Gunther een geschenk waarvan vele sporters tot nog toe alleen maar kunnen dromen.

Een dag later stond er zowaar systeem bij me in de huiskamer. Mijn ogen nog niet goed uitgewreven lag ik op de zetel en kon ik met deze hulp starten. Koenraad kon me niet beloven dat een EK-deelname erin zat, laat staan dat ik er met een goede conditie zou staan. Evenmin kon hij beloven dat de spierscheur geheeld zou zijn over enkele dagen, … . De enige geruststelling die ik had was dat het toppers in hun vak zijn. Dit gecombineerd met de uitmuntende vakkennis van mijn kine Andy De Ridder en de revalidatiekennis van Stijn Lintermans gaven me toch al iet of wat meer gemoedsrust. 

De dagen nadien kwam ik de zetel niet meer uit! Dagen van 9 uur en langer eigenlijk bijna voelen dat er iets gebeurde waren geen uitzondering. Sta ik anders vroeg op om voor het werk een training af te werken dan kwam ik nu uit de veren om aan het toestel te ‘hangen’.

De combinatie van gecombineerd koelen (EMC) en de behandeling bij die andere topper, kiné Andy, maakte dat ik anderhalve week later opnieuw durfde los te lopen.

Na enkele trainingstochten en rustige duurlopen leek het ergste achter de rug… . maar niets was minder waar! Na enkele dagen zonder pijn in de kuit, begon de achillespees op te spelen! Een domper op de vreugde. Ook deze hield me voor anderhalve week aan de kant! Opnieuw veel koelen want het bleek een ontsteking te zijn als compensatie op de kuitblessure.

Na een periode van meer dan een maand, waarin ik met veel goede wil amper 40 km liep, was het EK ver weg.

Maar niet ver genoeg voor mijn trainer, kine, EMC, Stijn Lintermans en alle anderen die erin bleven geloven. Er bleek net genoeg tijd over te schieten om met een behoorlijke conditie aan de start van het EK 10000m te staan. Velen steunden en geloofden in mij en met onder meer een hoogtestage in Sankt Moritz trachtte ik me zo goed mogelijk voor te bereiden.

De periode tussen het BK 10000 m en het EK 10 000 m was heel intens. Op sportief vlak een zeer groot contrast tussen rusten en trainen, op het mentale vlak van bijna niet-deelname naar deelname, van conditieverlies tot conditiewinst. Op menselijk vlak leerde ik ook twee toppers kennen die niet alleen hun kennis etaleerden maar me nog meer wisten te motiveren. Bij deze ook speciale dank voor mijn trainer Bart Blommaert die je als de beste kan laten pieken, een kine die mijn lichaam door en door kent…  Kortom een entourage om u tegen te zeggen!

Zoals je kan lezen ben ik vol lof over het gebruik van het EMC systeem. Ik ben me ervan bewust dat dit apparaat, samen met de vakkennis van het EMC team, de vakkennis van mijn kine en de kennis van de trainer, ervoor zorgde dat ik me tijdig kon klaarstomen voor het EK!

Deze verbluffende techniek misschien ook jou kan helpen in de toekomst! Vertel het door aan kine, dokter, trainer, … Zeker en vast de moeite waard!
(artikel Stijn Garain)

EMC redt EK deelname Stijn Garain

Wat op zaterdag 7 mei een bijna-certitude leek, lag op dinsdag 10 mei weer heel wat verder verwijderd. Plaatste ik me op zaterdag nog voor het EK beloften, dan liep ik nauwelijks drie dagen later weer een verdomde spierscheur op. Een souplessetraining, gepland om de stijfheid uit de kuiten te lopen, mondde uit in een pijnlijke rechterkuit. Een gevoel dat ik jammer genoeg ken! Daags nadien maakte dokter-radioloog Mondet tijd vrij om mijn vermoeden te beamen. Verdict: een scheur in de rechterkuit of zoals dokters het wetenschappelijk omschrijven: in het distaal derde van de spierbuik van de mediale gastrocnemius wordt een lengtescheurtje gezien van 31,9 mm op een dikte van 3,9 mm en een breedte van 13,4 mm.

Zoals ik al zei is dit een blessure die me niet vreemd is. Reeds 4 x (!) hield dergelijke hardnekkige blessure aan de rechterkuit me aan de kant. Het laatste jaar heb ik 3 x dergelijke blessures opgelopen.

Op het ogenblik dat het tot me doordrong welke revalidatie me te wachten stond brak het angstzweet me uit. Rusten ( minstens 2-3 weken?), herstellopen (opnieuw 2-3 weken?) en dan hopelijk beginnen denken aan conditieopbouw. Waar ik een doel van maakte leek plots geen doel meer te kunnen zijn. In het beste geval zou ik kunnen deelnemen aan het EK 10000 m maar met welke conditie?

Gelukkig liet begeleider/ploegmaat Stijn Lintermans de moed niet zakken en hij toverde wonderwel 2 dagen later een in mijn stoutste dromen niet te verbeelden revalidatiemogelijkheid  uit zijn mouw: een bezoek aan het ‘Medical Instruments Research Department’ of kortweg EMC op de universitaire campus te Diepenbeek. Wat iedereen wel kent maakte EMC tot een medisch gecontroleerd systeem.  Op welk principe heeft men verder gebouwd?

Wat vrijwel iedereen met ijs doet, doet EMC op een gecontroleerde, nauwkeurig en instelbare temperatuur. Koelen doen we bij letsels, scheuren, kneuzingen … Maar ook verwarmen kan in sommige gevallen aan de orde zijn.

Ik zal proberen mijn ervaringen bij deze toppers kenbaar te maken,  al ben ik geen expert in het medisch vakjargon. 

Toppers, dat zijn ze!

Mijn bezoek startte met een uitzonderlijk onderzoek van de kuit. De probleemzone kon juist gelokaliseerd worden met grote precisie. Resultaat een juiste diagnose die  hetzelfde probleem aantoonde, een scheurtje in de rechterkuit!

Koenraad Kunnen, geassisteerd door Gunther Cloosen raadde me aan gedurende 30’ tot 45’ een voor mij nu al "magisch" toestel te gebruiken. Magisch toestel? Het principe lijkt eenvoudig maar er ging/gaat heel wat wetenschappelijk hoogtechnologisch onderzoek aan vooraf.

Het toestel waarover ik het heb is een mobiel medisch systeem om gekwetst weefsel af koelen.

Na de toepassing trokken we huiswaarts (ja hoor, we. Pieter Vierendeels vergezelde me immers naar het verre Diepenbeek). Tijdens de lange weg naar huis  trachtten we de overdonderende samenkomst en de vele info te plaatsen en te verwerken. Toch rezen er nog steeds vele vragen en onzekerheden richting het Europees Kampioenschap. Deze vragen toen al de wereld uit helpen leek ons niet mogelijk.

Daags na mijn bezoek kreeg ik van Koenraad en Gunther een geschenk waarvan vele sporters tot nog toe alleen maar kunnen dromen.

Een dag later stond er zowaar systeem bij me in de huiskamer. Mijn ogen nog niet goed uitgewreven lag ik op de zetel en kon ik met deze hulp starten. Koenraad kon me niet beloven dat een EK-deelname erin zat, laat staan dat ik er met een goede conditie zou staan. Evenmin kon hij beloven dat de spierscheur geheeld zou zijn over enkele dagen, … . De enige geruststelling die ik had was dat het toppers in hun vak zijn. Dit gecombineerd met de uitmuntende vakkennis van mijn kine Andy De Ridder en de revalidatiekennis van Stijn Lintermans gaven me toch al iet of wat meer gemoedsrust. 

De dagen nadien kwam ik de zetel niet meer uit! Dagen van 9 uur en langer eigenlijk bijna voelen dat er iets gebeurde waren geen uitzondering. Sta ik anders vroeg op om voor het werk een training af te werken dan kwam ik nu uit de veren om aan het toestel te ‘hangen’.

De combinatie van gecombineerd koelen (EMC) en de behandeling bij die andere topper, kiné Andy, maakte dat ik anderhalve week later opnieuw durfde los te lopen.

Na enkele trainingstochten en rustige duurlopen leek het ergste achter de rug… . maar niets was minder waar! Na enkele dagen zonder pijn in de kuit, begon de achillespees op te spelen! Een domper op de vreugde. Ook deze hield me voor anderhalve week aan de kant! Opnieuw veel koelen want het bleek een ontsteking te zijn als compensatie op de kuitblessure.

Na een periode van meer dan een maand, waarin ik met veel goede wil amper 40 km liep, was het EK ver weg.

Maar niet ver genoeg voor mijn trainer, kine, EMC, Stijn Lintermans en alle anderen die erin bleven geloven. Er bleek net genoeg tijd over te schieten om met een behoorlijke conditie aan de start van het EK 10000m te staan. Velen steunden en geloofden in mij en met onder meer een hoogtestage in Sankt Moritz trachtte ik me zo goed mogelijk voor te bereiden.

De periode tussen het BK 10000 m en het EK 10 000 m was heel intens. Op sportief vlak een zeer groot contrast tussen rusten en trainen, op het mentale vlak van bijna niet-deelname naar deelname, van conditieverlies tot conditiewinst. Op menselijk vlak leerde ik ook twee toppers kennen die niet alleen hun kennis etaleerden maar me nog meer wisten te motiveren. Bij deze ook speciale dank voor mijn trainer Bart Blommaert die je als de beste kan laten pieken, een kine die mijn lichaam door en door kent…  Kortom een entourage om u tegen te zeggen!

Zoals je kan lezen ben ik vol lof over het gebruik van het EMC systeem. Ik ben me ervan bewust dat dit apparaat, samen met de vakkennis van het EMC team, de vakkennis van mijn kine en de kennis van de trainer, ervoor zorgde dat ik me tijdig kon klaarstomen voor het EK!

Deze verbluffende techniek misschien ook jou kan helpen in de toekomst! Vertel het door aan kine, dokter, trainer, … Zeker en vast de moeite waard!